Hipokrito…

Respect

Now, I firmly believe, every person is unique. Mag kakaiba sa ugali, prinsipyo, paniniwala, opinyon at kultura. There were times that I almost give up on how to understand somebody’s flaws, that’s because they are infallible according to their belief. I’m not saying I’m perfect tao rin lang ako, but I know how to listen to others even to the youngsters, because you can learn from them in some profound way, believe me.

Listening to other’s opinion is not necessarily meant they are right, hindi ibig sabihin sumasang ayon ka sa kanya, it’s not degrading, neither. RESPECT. That’s it. Respect, and be get respected. Hindi mo kelangan ipamukha sa kanya na mali sya if his side is not agreeable to you. Try to listen first, and if still the outcome is not what you’re expecting, calm down, ipakita mo sa kanya na edukado ka para may chance at baka paniwalaan ka in return, because if you keep insisting your infallibility which you believe you are just to prove them na tanga at bobo sila, mag hunusdili ka kapatid, dahil baka sa mata ng mga nakakakita, at nakakarinig wala kang pinagkaiba sa kanila o baka in the long run mag mukha ka pang mas bobo at tanga kesa sa kanila. Silence sometimes is the best answer. Wise people talk with their minds and not with their mouth. If you really believe that you are free from wrong doings, so be it. Nobody’s opposing you anyway. The people around you are mortals capable of mistakes. Even you look yourself as perfect in any angle; it doesn’t give you the authority to mock them. You’re not accountable for their imperfections. Just respect them… dahil….

May mga nagaganap at nangyayari na hindi ayon sa ating kagustuhan.

Open your arms to changes but don’t let go of your values. When you do embrace changes sometimes you do create a different better persona other than what you used to be. It’s nice to be watchful para open ka sa anumang pagbabago. Reflect first to yourself everything you want to do or say to others. Dahil baka ang ginawa mo sa kanya ay ayaw mo namang gawin sayo, yung sinabi mo sa kanya ay ayaw mo naman marinig na sabihin sayo. Always remember the 3 Rs. RESPECT yourself, RESPECT others and be RESPONSIBLE to all your actions. Put everything on its equilibrium para hindi ka nakakasagasa ng iba. At diba it enlivens your spirit kung ikaw ang dapat umunawa kesa sa ikaw ang dapat unawain gayong alam mo na mas mataas ang pinag aralan mo kesa sa kanya? Being intelligent is not by all means you know everything under the sun, dahil hindi hamak na mas matalino ang taong marunong rumispeto at nakakaramdam kung nakakasakit na sya ng damdamin ng kapwa kesa sa taong memorized ang buong set ng Britannica, and yet hindi marunong magpakatao. The length of your stay in school won’t guarantee you para sabihing matalino ka. An intelligent person no need to be reminded how to treat others because he knows already what to do simply by looking.

La lang….

I want to take this opportunity also para pasalamatan ang mga taong kasa-kasama ko every weekends para mag unwind…. Simula nung mapunta ako dito sa Riyadh.. puro na lang ako gala dahil sa mga taong ito… wala tuloy akong maipon. Hehehehe…Yung mga nagtatrabaho sa HUNGRY BUNNY… kay Sir, Roque, salamat sa libreng (sana gawing regular) coffee at sandwich. Kay bayaw, yung promise mo wag mo kalimutan. Sa mga taga Delicious Pizza, salamat sa libre nyong pizza, kay Bhong, at kay Sir Jairus and company,

Kay Walid salamat sa weekly Cakes na ibinibigay (eto regular talaga) mo sa aming mga PG. at yung promise mo din sakin, wag mo din kakalimutan, malapit na akong umuwi.

At siyempre pa kay Jihad….  na kahit lagi akong tinatanga okey lang,  the best ‘tong si Jihad mga kosa, Philanthropist. Gusto ko nga magpa ampon dito e.. kaso nahiya ako sabihin… nyahahahaha….  pag nabasa nya ito malalaman nya na…  next time punta tayo sa Faisaliyah Tower ha….  Mag Starbucks ulit tayo…. Syempre ikaw  ang manlilibre.

Sya nga pala mga kosa sina Walid at Jihad ay mga Noypi din, although converted being Muslims mga totoong tao sila. (pero sana sa susunod pautangin nyo na ako… wag kayong  mag alala hindi ko kayo tatakasan…..)

Para kay Jihad at kay Walid……at sa driver…. I’M SORRY…. dun sa nangyari sa loob ng limousine, napuno na kasi yung salop, kelangan ko na bawasan, ok na ngayon...pwede na ulit punuin.  Pasensya na kayong dalawa sakin, I’m SORRY to all my flaws….

Maraming salamat din pala kina, Ate Jean, Lot, Yeng, Liza, Elvie, Ria at syempre pa kay Babes….  Malapit na rin ako Babes umuwi, hintayin mo ako….  miss you na.

Pasensya na sa mga tagasubaybay kung mendyo natagalan ako mag post…. 

ciao….

Remember man that you are dust... and unto dust you shall return...

I'm one with the whole Catholic World in commemorating the start of Lenten Season....
Although there's no such... here in my place...

May ikukwento ako sa inyo about this event. nagsimba kami sa Baclaran when I was still there. At sa loob mismo ng simbahan, marami akong napansing kakatuwa at kakaiba.

Pagdating namin sa Baclaran, napakaraming tao. Animo’y may concert sa dami ng taong nag-iipon-ipon sa labas. Nagsimula kaming maglakad papasok. Doon pa lang mismo, meron nang mga sakristan, madre at mga lay minister na naglalagay ng abo sabay sabi: “Remember man that you are dust… and unto dust you shall return”

Pagpasok namin sa loob, iba’t iba na ang drama ng mga tao. Bahagyang nagkaroon ng traffic sa loob kasi may mga taong galing sa labas na pumapasok sa loob upang muling lumabas sa mismong pinanggalingan naming pinto. Sabi ko na lang sa sarili ko, “Pilipino nga naman,oo”. Matapos ang mahigit dalawang minutong pakikipaggitgitan at pakikipagtulakan, nandoon na kami sa may mga upuan. Iginala-gala ko ang mata ko baka sakaling makakita ng mauupuan. Wala talaga. imposinle nga naman...

Mahigit 30 minuto rin kaming nakatayo doon nang mapagpasiyahang lumabas. Kahit kasi may dala ng pamaypay yung kasama ko, hindi namin matagalan ang sobrang init. Umupo kami sa parang hagdan nang makatawag pansin sa akin ang mag-inang naglalakad. Siguro’y 1 taon mahigit pa lang ang anak niya. Nang umiyak yung bata, ang sabi ba naman nung nanay niya. “PUNYETA ka, wag kang umarte-arte diyan, iiwanan kita dito…” Hehehe.... Natawa na lang ako sa kanya to think na nasa loob siya ng simbahan, ganoon siya kalutong magmura. Kawawang bata. Wag naman sana siyang matulad sa nanay niya paglaki.

Ilang saglit pa, nakatawag-pansin naman sa akin ang dalawang magsyota. Mataman ko silang inoobserbahan. Aba, halos hindi na sila maghiwalay samantalang ang init-init. Laging naka-angkla si lalake kay babae. Si babae naman, yakap ng yakap kay lalake. naiinggit tuloy ako.. hehehe. Tapos bubulong si babae kay lalake. Si lalake naman, titingnan ang paligid. Kapag nasigurong walang nakatingin, hahalikan si babae. este hindi pala, lalaplapin pala… Hehehe. Ano ba namang klaseng tao to. Siguro kung may PDA gauge machine akong hawak noong mga oras na ‘yon, baka nasabugan na ako sa mukha. Hindi ko kinaya yung ginagawa nila. Hindi ba sila makapaghintay na matapos ang misa bago sila maglampungan. O kung hindi talaga, mas maganda kung lumabas na lang sila ng simbahan. Tutal, 195 lang naman sa Victoria court, may room ka na. dati pa yun.. di ko alam kung magkano na ngayon... 

Pero hindi naman lahat ng nasaksihan ko e, nakadismaya sa akin. Mayroon naman akong ikinatuwa at lubos kong hinangaan.

Iyon ay ang isang pamilyang nakita kong seryoso sa pagsisimba. Bale magkakasama yung magkawa tsaka yung dalawa nilang anak. Kahit na nasa labas sila ng simbahan, makikita mo parin sa kanila na sila ay talagang nakikinig sa sermon ng pari, sumasabay sa pagkanta at tumatayo kapag kinakailangan.

Akala ko wala nang ganung klase ng mga tao sa panahon ngayon. Nagkamali ako. Mayroon parin palang mangilan-ngilan na kakikitaan ng katangian ng isang sagrado-katoliko.

Siguro, kung ang lahat ng mga Pilipino ay tulad ng mag-anak na ito, hindi ganito ang Pilipinas maging ang takbo ng ating ekonomiya... Sa tinggin niyo?

Kung minsan, tinatanong natin, ano ba talaga ang ibig sabihin ng tunay na pagiging magkakaibigan? Ang iba dyan, sasabihin, ang mga kaibigan ang nakakasama mo sa tuwing ikaw ay masaya. Meron namang magsasabi, sila ang kadamay mo kapag may problema ka. O di kaya, sila lang ang nakakaintindi sa lahat ng pinagdadaanan at nararamdaman mo.

Nakapagtataka dahil puro magaganda ang mga binibigay nating kahulugan ng pagkakaibigan... pero bakit ganon? may mga instances na kaibigan pa natin ang magbibigay sa atin ng problema. para tuloy tayong dumampot ng bato at ipupukpok sa sarili nating ulo.

Nakakatawa nga kasi kung sino pa yung mga pinaka-ka-close mo, sila pa yung laging nakakasakit ng damdamin mo. Ang sasakit magsalita! Dederetsuhin ka na lang basta kapag may napupuna sila sa yo. At wag ka! Lalait-laitin ka pa! Pwedeng may magsabi sa iyo kung gaano ka ka-sira ulo (SIRA ULO!!! I like you, man.... but you're crazy!!!!)... pwede ka ring sabihan, "Hoy! ang baduy ng suot mo"... May iba namang magsasabing, "ang baho ng pabango mo"... O kung minsan naman, "Mag-ayos ka nga! Ang dugyot mo!!!" at pag minalas malas ka pa "ang tanga tanga mo naman.. yan lang di mo pa alam"

Nakaka-irita minsan ang pagiging pranka ng mga magkakaibigan. Masakit pakinggan... minsan, may tampo tampo  pa. Pero dapat nating tandaan, maganda ang intensyon sa atin ng mga taong ito. Sinasabi nila sa iyo ng harapan ang mga bagay-bagay, para hindi ka pagtawanan ng ibang tao. Dahil kahit gaano ka-brutal magsalita sa iyo ang isang kaibigan, pagdating sa dulo, sila pa rin ang mga dakila mong tagapagtanggol. Isang iyak mo lang, handa silang awayin lahat at pasabugan ng bomba ang mga bahay nito... mapatahan ka lang.

Tunay na nakaka-baliw isipin kung paano tayo nakakayang saktan ng mga kaibigan natin, gayong sinasabi nilang nasasaktan din sila tuwing nasasaktan ka. Ang labo diba?! Eh baket mo ko sinasaktan kung nasasaktan ka rin??? Ang hirap ipaliwanag. Pero ganun talaga eh! Ang kaibigan ay kaibigan... at kahit gaano kasakit pa ang idulot nila sa iyo, ang lahat ng iyon ay dahil lamang sa pagmamalasakit ng isang kaibigan. Masakit... nakakasama ng loob... pero dapat nating tandaan na ang mga pinaka mabibigat na pagsubok ay maari lamang malampasan ng tunay na pagkakaibigan, kung pareho kayo ng tinatahak at iisa ang inyong goal.

p.s.
ganito lang talga ako: madrama, sensitive, OA.  
ganito talaga siguro ang side effect ng laging mag isa.... kung ano ano naiisip.